[:pl]Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Orawce to pierwsza na Górnej Orawie parafialna świątynia katolicka. Ziemie Górnej Orawy należały w przeszłości do Królestwa Węgier a ich właścicielami byli protestanccy panowie Zamku Orawskiego, zakładający tu wsie na prawie wołoskim od połowy XVI wieku. Osiedleńcami byli wołosi, Polacy wyznania katolickiego, pozbawiani stałej opieki duszpasterskiej w myśl zasady „czyja władza tego religia”. Dopiero ok. 1650 r. udało się rozpocząć budowę kościoła i założyć parafię katolicką, obejmującą 12 wtedy istniejących wsi. Organizatorem tych przedsięwzięć był Polak, ks. Jan Sczechowicz. Zmarł on tuż po ukończeniu budowy w 1659 r. i pochowany jest pod posadzką w prezbiterium. Prezbiterium z zakrystią i nawa, najstarsze części kościoła, zbudowano z drewna jodłowego zrębowo, tj. bez gwoździ, na kamiennej podmurówce w latach ok. 1650-1656. Murowaną z kamienia, otynkowaną kaplicę dostawiono w 1728, iglicowa wieża została wbudowana do nawy w 1904 roku. Obecny dach nawy, prezbiterium i kaplicy został zaprojektowany i wykonany w 1935 roku.
Ołtarze i ambona pochodzą z XVII/XVIII wieku, wykonano je w stylu późnego baroku. Jest to drugi komplet w tym kościele, pierwotnie był tylko jeden i to zdecydowanie mniejszy, o czym świadczą polichromie znajdujące się obecnie za ołtarzami. W dwukondygnacyjnym ołtarzu głównym centralnie umieszczono Pietę, pochodzącą prawdopodobnie z końca XVII wieku. Po jej lewej stronie znajduje się figura św. Wojciecha, po prawej św. Stanisława, patronów Polski. Obok nich na flankach ustawiono przedstawienia św. Stefana i św. Władysława, patronów Królestwa Węgierskiego. W kondygnacji wyższej od lewej strony prawdopodobnie św. Emeryk, św. Barbara, obraz Matki Bożej z Jezusem i św. Janem jako dzieci, św. Katarzyna Aleksandryjska i św. Kazimierz. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się figura Matki Bożej Zwycięskiej, symbolizującej triumf katolicyzmu nad luteranizmem, szerzonym przez właścicieli Orawy. Ołtarz boczny po lewej stronie poświęcono Matce Boskiej Niepokalanie Poczętej, nad jej obrazem, w medalionie, przedstawiono Świętą Rodzinę, a w zwieńczeniu figurę Archanioła Michała zwyciężającego szatana. W ołtarzu bocznym po prawej stronie znajduje się kopia słynnego obrazu Rubensa „Przebicie włócznią”, przysłonięta najstarszą figurą – gotycką rzeźbą Chrystusa Frasobliwego z XV/ XVI w. Przywieziono ją w latach 50. XX w. z zamku w Karpnikach koło Jeleniej Góry. Figura została zakonserwowana i przebadana w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 2011 r. Korona cierniowa, włosy i płaszcz są naturalne, zgodnie z manierą gotycką, co miało podkreślić cierpienie Chrystusa. Powyżej, w medalionie znajduje się przedstawienie Matki Bożej Siedmiobolesnej w otoczeniu aniołów z atrybutami Męki Pańskiej, a w zwieńczeniu figura Chrystusa Zmartwychwstałego.
Na belce tęczowej umieszczono Grupę Ukrzyżowania, obecną w tym kościele od początku. Przedstawia Matkę Bożą, klęczącą pod krzyżem Marię Magdalenę, Chrystusa na krzyżu i św. Jana. Na licu belki widnieją cztery zwrotki średniowiecznego tekstu pieśni lub modlitwy wielkopostnej, której autorstwo przypisuje się pierwszemu proboszczowi, ks. Sczechowiczowi.
Po lewej stronie łuku tęczowego widnieje herb Cesarstwa Habsburgów, bez wsparcia których nie powstałby ten katolicki kościół na ziemi należącej do luteran, a po prawej herb arcybiskupa ostrzyhomskiego Jerzego Lippaya de Sombor, który powierzył księdzu Sczechowiczowi tworzenie pierwszej parafii i budowę kościoła na Górnej Orawie.
Ściany kościoła pokrywa polichromia, wykonana przez nieznanych malarzy w kilku etapach, od ok.1680 do 1711 roku. Najważniejsze malowidła to 14 obrazów ukazujących sceny dotyczące życia św. Jana Chrzciciela. Cykl otwiera „Zwiastowanie Zachariaszowi” na stropie prezbiterium, następnie „Nawiedzenie św. Elżbiety”, dalej na stropie ale już w nawie „Narodzenie św. Jana” i „Mały św. Jan na pustkowiu”. Na ścianie północnej nawy widzimy obraz ”Św. Jan głoszący kazanie do tłumów”, kolejne, w prezbiterium w stronę ołtarza „Głos wołającego na puszczy”, ” Przedstawienie faryzeuszom i uczniom Jezusa”, „Chrzest Jezusa w Jordanie”, po lewej stronie ołtarza głównego „Napominanie Heroda”, po prawej, już na ścianie południowej „Św. Jan w więzieniu”, „Śmierć św. Jana”, „Uczta Heroda” a przed łukiem tęczowym „Herodiada i Salome z głową św. Jana”. Cykl zamyka wyobrażenie „Pogrzebu św. Jana” nad drzwiami bocznego wejścia do kościoła. Obrazy powstały ok. 1680 roku. Drugi cykl polichromii obejmuje 49 wyobrażeń świętych i błogosławionych namalowanych na podstawie miedziorytów jezuity Gabriela Hevenesiego. Wykonano je prawdopodobnie w roku 1711, taka data widnieje na belce tęczowej i jest widoczna od strony prezbiterium. Kolejny cykl polichromii to Dekalog, namalowany jest na parapecie chóru. Na 10 obrazkach pokazano zachowanie lub łamanie przykazań na przykładzie scen wziętych z życia chłopów, mieszczan, drobnej szlachty i dworu z końca XVII w. Obrazy miały pomóc ludziom nauczyć się Dekalogu i zrozumieć co to jest grzech. Polichromia jest tym cenniejsza, że oglądamy najstarsze przedstawienie stroju orawskiego. Przedstawiono też w prosty sposób, co dzieje się po śmierci. Tak więc po prawej stronie, na chórze organowym – wyobrażenie nieba czyli muzykujące anioły z instrumentami dawnymi i kilka słów Psalmu 46, dziś jest to 7 wers psalmu 47. Przy wejściu na chór, na ścianie południowej – wyobrażono piekło, a pod amboną czyściec.
W 1651 roku, jeszcze przed budową kościoła, cesarz Ferdynand III Habsburg darował Orawce dzwon, który wisiał wtedy w wolno stojącej wieży, zbudowanej nad kaplicą, która była prawdopodobnie pierwszym obiektem sakralnym w Orawce. Kościół stanął później obok niej. W 1652 r. następca tronu, Ferdynand IV, podarował dwa kolejne dzwony, nieco mniejsze. W czasie pierwszej wojny światowej zarekwirowano na cele wojenne najstarszy, bo był najcięższy i najmniejszy, średni zaś mieszkańcy ocalili przed rekwizycją. Można go podziwiać w kamiennej, wolno stojącej dzwonnicy po północnej stronie kościoła, umocowany jest najwyżej. Poniżej, z lewej strony dzwon ufundowany przez parafianina w 1924, a po prawej stronie przez rodziny emigrantów z parafii Orawka.
Podobno Habsburgom kościół zawdzięcza również organy. Należą one do najstarszych w Polsce. Wg tradycji przekazywanej w Orawce, mieli je Habsburgowie posłać tu ok. 1670 roku. Nie wiadomo kiedy, gdzie i przez kogo były wykonane. Jest to niewielki instrument 9 głosowy o bardzo przyjemnym, barokowym brzmieniu, posiadający tympan i oryginalne miechy wielofałdowo-klinowe.
Do wyposażenia kościoła zalicza się unikatowe na światową skalę zasłony wielkopostne. Są to cztery płótna lniane malowane temperą, którymi zasłania się ołtarze przez 10 dni w roku, od wigilii piątej niedzieli Wielkiego Postu do Niedzieli Palmowej. Najstarsze płótno wykonano w 1676 roku, a trzy pozostałe na przełomie XVIII/XIX wieku.
Kościół od samego początku jest otoczony grzebalnym cmentarzem. Najstarszy zachowany nagrobek to żeliwny krzyż na piaskowcowym cokole na grobie farbiarza Ignacego Harbicha, zmarłego w 1858 roku. Przed kościołem po stronie południowej pochowanych jest czterech proboszczów: ks. Paweł Vitkay, wspomniany ks. Mateusz Varzely, ks. Marcin Jabłoński i ks. Józef Kocańda. Pierwszy grób od wejścia na plac przykościelny kryje szczątki dwóch pilotów Tadeusza Prędeckiego i Rudolfa Widucha, zestrzelonych 3 września 1939 roku.
Na placu przykościelnym stoi także tzw. słup morowy. Jest to kamienna kapliczka poświęcona Matce Bożej oraz orędownikom: od zarazy – św. Rozalii, od pioruna – św. Donatowi i od pożaru – św. Florianowi. Wykonano ją w zakładzie kamieniarskim w Białym Potoku w 1758 roku.
Opr. Lucyna Borczuch

[:en]History and Description of the Church in Orawka.

Saint John the Baptist  Church in Orawka is the oldest parish Roman Catholic Church in polish part of Upper Orava. In 1650, the priest Jan Szczechowicz came to Orawka. He began to build the Catholic Church with donations from Orawka’s inhabitants. The Church was built, part by part, over a period of 6 years until 1656 , but  consecration by Bishop Luke Nataly did not take place until 1715. The church and churchyard at Orawka were the burial place for the whole territory of Orawa. Inside the church in front of the main altar is the grave of Jan Szczechowicz, the great defender of the Catholics of Orawa and the first pastor of the church at Orawka. Other parish priests are also buried in the church.

In 1728, the brick chapel was built under the patronage of Our Lady of Sorrows. It is located behind the main altar of the church. The altar and organ are from the time of the construction of the chapel. The Altar of Passion is from the Baroque folk period. Angels are depicted holding tools from the Way of the Cross. Pictures of the Way of the Cross were created in 1857.

There are three late Baroque altars in the Church. In the main altar, there is a 17th century Pieta in the center, on either side are statues of Polish patrons, St Stanislaw and St Adalbert. On each side of them are two Hungarian kings, St Stephen and St Ladislaus, who created the country of Hungary. Above the main altar are the figures of St Barbara and St Catherine of Alexandria.
The Church has two said altars. On the left, the altar of the Virgin Mагу, with an image of Archangel Michael fighting Satan. The altar of “The Passion of Jesus” is on the right side of the church, the founder is unknown. The painting entitled “Crucifixion” is a copy of a Paul Rubens painting. In front of the altar,  there is a figure of the Pensive Christ   which has real hair as well as an original wooden crown and a cloak. It is the oldest figure in the church, made in about 1490.

Below the Calvary, on the cross-beam there is a date: “A.D. 1711”, which is the date that the polychrome paintings of the Church were completed. The artists are unknown. In the foreground there are pictures representing 14 scenes from St. John the Baptist’s life, the patron saint of the church. On the top of each picture there are quotations from the Holy Scripture. Below there are pictures of Saints who were connected to the Hungarian Kingdom in those days. On the ceiling are beautiful rosettes painted in splendid colours and in a variety of shapes. Paintings on the choir wall depict the Ten Commandments which are shown through the example of the day to day life of Orawian inhabitants. By the said entrance,  you can spot a painting that represents Hell. Heaven is in the choir stalls next to the organ. At the pulpit Purgatory completes the set.

On the right of the Calvary are the heraldic arms of George Lippay, the Archbishop of Estergom, Hungary, who took care of the church at Orawka. On the left side you can see the heraldic arms of the Habsburg Emperor. Above the choir, heraldic arms of families of Orawa mayors, Moniak, Wilczek, Bukowinski, have been painted.
The church organ was made about 1670, we do not know where or by whom, and it was a gift of the family of the Habsburg Emperor. The organ continues to be played today.

In 1651,  Hungarian King Ferdinand IV donated a bell for the Church. The bell was made in 1641, preserved until today. A year later  Emperor Ferdinand III offered two bells. The bells, except for one, were taken by the Hungarian Requisition Committee during the First World War. The biggest and the smallest were taken by soldiers. The third bell is still at the church in the bell tower which is located on the north side of the church where you can now admire it. Three bells are hanging again. Two bells were made in the twentieth century.

Renovation of the church was carried out in the 20th century. Restoration of individual items and paintings is ongoing, and your donations for this work will be most welcome.

Translation: Father Robert Szczechura

[:de]Die Geschichte der Kirche St. Johannes der Täufer in Orawka

Orawa ist ein historisch-ethnografisches Gebiet an der polnisch-slowakischen Grenze. In dem polnischen Teil von Orawa ist diese Kirche die erste katholische Pfarrkirche und zugleich das älteste erhaltene Denkmal.

Presbyterium mit der Sakristei und das Kirchenschiff, die ältesten Teile der Kirche, wurden in den Jahren ca. 1651–1656 aus Tannenholz in Blockbauweise, d. h. ohne Nägel errichtet. Der Initiator des Baus und erster Pfarrer war Pater Jan Sczechowic. Im Jahre 1728 wurde an die Holzkirche eine gemauerte Kapelle angebaut, die der Schmerzhaften Mutter Gottes gewidmet ist.

Die Wände und die Decke der Kirche sind mit einer Polychromie bedeckt, die von unbekannten Malern in Temperatechnik auf Holz geschaffen wurde. Diese Malereien entstanden in mehreren Etappen zwischen ca. 1680 und 1711. Die wichtigsten Gemälde sind die 14 Szenen aus dem Leben des hl. Johannes des Täufers. Der Zyklus beginnt auf der Decke mit der Szene „Die Verkündigung an Zacharias“ und setzt sich in Richtung der Empore mit „Die Heimsuchung Mariens bei Elisabeth“ fort. Weiter auf der Decke, nun im Kirchenschiff, folgen „Die Geburt des hl. Johannes“ und „Der kleine Johannes in der Wildnis“. An der Nordwand sind von der Empore in Richtung Altar Darstellungen des Wirkens des Kirchenpatrons zu sehen: „Der hl. Johannes predigt zu den Menschenmengen“, „Die Stimme des Rufenden in der Wüste“, „Johannes stellt Jesus den Pharisäern und Jüngern vor“, „Die Taufe Jesu im Jordan“ und links vom Hauptaltar „Die Ermahnung des Herodes“. An der Südwand sind die letzten Tage des Kirchenpatrons dargestellt: „Der hl. Johannes im Gefängnis“, „Das Martyrium des hl. Johannes“, „Das Gastmahl des Herodes“ sowie vor dem Triumphbogen „Herodias und Salome mit dem Haupt des hl. Johannes“. Der Zyklus schließt mit „Das Begräbnis des hl. Johannes“ über der Tür des Seiteneingangs der Kirche.

Der zweite Polychromie-Zyklus umfasst 50 Darstellungen von Heiligen und Seligen, die mit der Geschichte des Königreichs Ungarn verbunden sind, weil gehörte Orawa zu diesem Königreich bis zum Ende des Ersten Weltkriegs. Die Malereien wurden nach den Kupferstichen von Gabriel Hevenesi mit dem Titel Ungaricae Sanctitatis Indicia, die 1692 veröffentlicht wurden, angefertigt. Dargestellt sind Könige, Bischöfe, Märtyrer, Ordensleute sowie heilige Frauen aus der königlichen Familie der Arpad.

Die Malereien an der Chorbalustrade links vom Haupteingang illustrieren anschaulich die zehn Gebote und zeugen von einer genauen Kenntnis des damaligen Lebens der Adligen und Bauern, der Bräuche und Sitten der Region Ober Orawa. Diese Gemälde geben auf einzigartige Weise Auskunft über die Volkstrachten und Gebrauchsgegenstände jener Zeit.
Erwähnenswert ist auch noch die naive Darstellung der Szene mit der Hölle. Man findet sie gleich hinter der Eingangstür am Aufgang zum Chor. Zierde der Orgelempore sind als Himmel die dreizehn musizierenden Engel. Ihre Instrumente geben authentisch Auskunft über Instrumentenbau und Spielpraxis jener Zeit.

Die Kirche hat drei spätbarocke Altäre aus der 1. Hälfte des 18. Jahrhunderts. Der Hauptaltar wird von einer interessanten Pietadarstellung vom Ende des 17. Jahrhunderts geschmückt. Im Juni und zu Weihnachten ist die Pieta mit einem Gemälde des Heiligen Johannes bedeckt. Die Pieta flankiert ist von den polnischen Schutzheiligen Adalbert (links) und Stanislaus (rechts). Über den Altartüren thronen mit den heiliggesprochenen Ungarnkönigen Stephan I. und Ladislaus I. die Reichsgründer Ungarns.
Die oberen Ränge des Hauptaltars sind die heiligen Fürsten Emmerich und Kasimir sowie die Märtyrerinnen Katharina von Alexandrien und Barbara von Nikomedia dargestellt.

Der linke Nebenaltar in Kirchenschiff ist der Allerheiligsten Jungfrau Maria gewidmet. Bemerkenswert ist die Darstellung des Erzengels Michael und seines Sieges über den Teufel.
Der rechts gelegene Nebenaltar stellt die Leiden Christi dar. Bei dem Gemälde handelt es sich um eine Kopie der „Kreuzigung“ von Peter Paul Rubens. Der Altar verstellt den Blick auf den “Nachdenklichen Christus, Schmerzensmann”, die älteste Statue in der Kirche aus dem Jahr 1490. Sie trägt alle Stilmerkmale der Gotik und gefällt durch die Natürlichkeit der Darstellung.

Auf dem hölzernen Triumphbogen verweist die Jahreszahl 1711 unterhalb der Kreuzigungsgruppe auf den Abschluß der überaus prächtigen Ausmalung der Kirche. Diese reicht von der Decke bis zum Kirchengestühl und dem Beichtstuhl. Wer genau die zahlreichen beeindruckenden Bildzyklen geschaffen hat, ist nicht überliefert.
Die hölzerne Kassettenholzdecke zieren herrliche Rosetten in leuchtenden Farben und verschiedenen Formen. Es liegt nahe, daß die Maler die höfischen Vorbilder ihrer Zeit genau gekannt haben.

Auf der rechten Seite des „Leidensweges Jesu“ sieht man das Wappen des Erzbischofs von Esztergom, Georg Lippay. Er war einer der Gönner und Wohltäter der Kirche in Orawka. Auf der linken Seite bemerkt man das Wappen der Habsburger Kaiser.

Die renovierungsbedürftige Orgel von 1670 war ein Geschenk der Habsburger an den damaligen König von Ungarn. Der hielt seine schützende Hand über die Katholiken und besonders über die Kirche von Orawka.

Daher im Jahre 1651 schenkte König Ferdinand III. von Habsburg dem Kirchlein in Orawka eine 15 Zentner schwere Glocke mit der Aufschrift:  „Me donavit Ferdinandus III Imperator Romanorum Augusti 1651“. Ein Jahr darauf spendete der ungarische König Ferdinand IV. zwei kleinere Glocken mit der Aufschrift: „Me donavit universis Catholicis Arvensibus Ferdinandus IV Rex Hungariae, Bohemias 1652“. Bis auf eine Glocke wurden diese während des 1. Weltkriegs von ungarischen Behörden requiriert. Sie können es im Glockenturm neben der Kirche sehen.

Gern begrüßen wir Sie persönlich in unserer bemerkenswerten Kirche.
Sie sind herzlich eingeladen.

Bearbeitung: Hans-Jürgen Moder

[:hu] Az orawkai templom története és leírása.

Orawkát (Oravka-Kisárva) – a Magyar Királyság Árva vármegyéjének északi részén, Felső-Árvában fekvő lengyelek által lakott falut – 1585-ben alapították. Árva főispánjai, Thurzó Ferenc majd fia Thurzó György rendelték el a vidék benépesítését. A lakatlan, erdős területek hasznosítása és védelme fejében több éves adómentességet ígértek a betelepülőknek. 1920-ban Felső-Árva 12 települése Lengyelországhoz került.

1648-ban Oravkában hozták létre a vidék első katolikus plébániáját. Az esztergomi érsek a lengyelországi Jan Szczechowicz (Scsehovics János) katolikus papot nevezte ki élére. A király és a nádor is pártfogásába vette Felső-Árva katolikus népét, és biztosította a lengyelországi papok szabad működését. A vármegye urai, a Thököly család protestáns volt, és e vidéken is csak protestáns templomokat alapítottak. Oravka így az ellenreformáció helyi központjává vált. A templomot 1650-ben kezdték el építeni.

A lelkes plébános munkája eredményeként 1650-56 között felépült az egyhajós, késő gótikus Keresztelő Szent János tiszteletére szentelt fatemplom. A templom kő alapra helyezve vörösfenyőből készült, egyetlen szög felhasználása nélkül. Ekkor Magyarországon III. majd IV. Ferdinánd uralkodott, az ország nádora Pálffy Pál, az esztergomi érsek Lippay György volt. A templom emlékei arról tanúskodnak, hogy története szorosan fűződik az ő nevükhöz. A nádor a baloldali mellékoltárt, III. Ferdinánd király orgonát és egy nagy harangot, később IV. Ferdinánd két kisebb harangot adományozott a templomnak. A három harang közül csak egy maradt meg, kettőt az I. világháború idején hadi célokra kellett beszolgáltatni. A megmaradt harang felirata: „IV. Ferdinánd Magyarország és Csehország királya adományozott engem az árvai katolikusoknak 1652 évben.”

1728-ban a fatemplomhoz kőből kápolnát építettek. 1901-ben készült el az új négy fiatornyos harangtorony, mivel a korábbi barokk stílusú hagymakupolás tornyot le kellett bontani. A templom tetőszerkezetét 1935-ben építették át mai formájára.

A templom kazettás mennyezete, képei, díszítése késő reneszánsz, míg az oltárok barokk stílusúak, a XVIII. század első feléből származnak. Ezek valószínűleg nem az eredeti oltárok. Az első oltár jóval kisebb és szerényebb lehetett, erre utal, hogy a mögötte lévő falfestmények ma nem láthatók, mert az újabb oltár eltakarja azokat. A Szűz Mária főoltár közepén a Pieta látható, két oldalán Szent Szaniszló és Szent Adalbert püspökök szobraival. A két szélen Szent István és Szent László magyar királyok alakja látható. Az oltár felső részén középen a Szűz Mária a kis Jézussal medalionkép található, mellette Szent Borbála és Szent Katalin, a két szélen pedig két magyar női szent, valószínűleg Skóciai Szent Margit és Szent Erzsébet szobra áll. A medalionkép alatti kör alakú kép Keresztelő Szent János fejét egy tálcán ábrázolja.

A bal oldali mellékoltár képe a Szeplőtelen Fogantatást ábrázolja, felette a Szent Család képe, az oltár tetején pedig Szent Mihály arkangyal szobra áll. A jobb oldali mellékoltáron Rubens Keresztre feszítés képének másolata látható. A katona lándzsájával átszúrja a kereszten függő Krisztus testét. A felső kép a Hétfájdalmú Szűzanyát ábrázolja, tetején pedig a Feltámadt Krisztus.

A szenvedő Krisztus szobra a XV-XVI. századból származik. Haj, töviskorona és a köpeny mind természetes  anyagból vannak.

A diadalív gerendáján a Keresztre feszítés szoborcsoportja látható, Szűz Máriával, Mária Magdolnával és Szent Jánossal. A diadalív mennyezet alatti részén a pártfogók, bal oldalon III. Ferdinánd, jobb oldalon Lippay György esztergomi érsek címere látható.

Oravka temploma egyike a legszebb, legszínesebb festett templomoknak a Kárpátok vidékén. Belső falait, mennyezetét, berendezését színpompás, fára festett képek borítják. A képeket nem egy időben festették, 1656-től a XVIII. század közepéig, több ciklusban készítették ismeretlen művészek.

A templom fő dísze a falakat és mennyezetet beborító 14 nagy alakú kép, mely Keresztelő Szent János életét mutatja be. Minden képen latin nyelvű szentírási idézet utal a tartalmára. A képek a templom felépülését követően, a XVII. század második felében készültek. A magyar látogató számára különösen értékes a magyar szenteket ábrázoló képsorozat. Nincs még egy templom a Kárpát-medence területén, ahol a szentéletű magyarok ilyen nagyszámú, festett képgalériája tárulna a látogató elé.

1693-1705 között a magyar Barna Gábor volt Oravka plébánosa. Ő kezdeményezte a magyar szentek portréinak megfestését, a jezsuita Hevenesi Gábor 1692-ben Nagyszombatban megjelent „Indicia Sanctitatis Ungaricae” – Régi magyar szentség című könyvének metszetei alapján. A kifestést 1711-ben fejezték be. Az 52 ábrázolt metszet közül – a későbbi átfestések miatt – ma 49 magyar szent szerepel a templomban. A képsorozat a szentély északi oldalán Szent István királlyal kezdődik. Mellette Szent Imre és Szent László képe található. A szentély déli oldalán függ Salamon király öregkori képe, aki a legenda szerint megbánva élete tévedéseit, remeteként halt meg. Mellette a lengyel Szent Kázmér „választott magyar király”, majd az Árpád-ház rokonságában álló Skóciai Szent Dávid és Szent Lajos Toulouse-i püspök ábrázolása található.

A szentély két oldalán álló stallumok hátlapjára tíz magyar püspök szent képét festették. A hajó falain, valamint a karzaton folytatódik a férfi magyar szentek és boldogok képsorozata. A mennyezet alatt a hajó mindkét oldalán végigfutó lezáró részen női szentjeinket ábrázolták. Minden képhez rövid latin nyelvű felirat is tartozik, ami tájékoztat arról, hogy kit ábrázol a kép, s milyen szerepet játszott a magyar történelemben. E szentek legnagyobb része Árpád-házi és velük rokonságban lévő személy, vagy az Árpád-korban élt. (43 szent). Oravka templomát tehát bátran nevezhetjük a magyar szentek templomának is.

A karzat oldalfalán a Tízparancsolat előírásait ábrázolták, 10 szöveg nélküli festményen. A képsor kultúrtörténeti szempontból is érdekes, mert a kor paraszti, polgári és nemesi viseletének egyetlen ismert ábrázolása a vidéken. A karzat feljáró melletti kép a pokolra jutók gyötrelmeit mutatja be. A karzat orgona felőli oldalán 13 zenélő angyalt ábrázoló képsorozat látható. A karzat hátsó falán az adományozó lengyel Monyák család címerét helyezték el, akik 1674-ben I. Lipót császártól magyar nemesi címet nyertek.

A templom általános felújítása és konzerválása az 1990-es években történt, azóta lépésről lépésre a templom berendezésén dolgoznak. A folyamat nagyban függ a befolyt adományoktól, így minden adományért hálásak vagyunk. Isten fizesse meg!

Udvarhelyi Nandor

[:sk]História a opis kostola v Orawke.

Kostol sv. Jána Krstiteľa v Orávke patrí nepochybne ku skvostom sakrálnej architektúry. Postavený bol v rokoch 1651 – 1658. Svätyňa bola posvätená v roku 1715. V zmysle zásady cuius regio, eius religio (koho panstvo, toho náboženstvo) bola horná Orava v tom čase protestantským územím, s troma evanjelickými farnosťami na dnešnej poľskej časti Oravy (v Jablonke, Podvlku a Veľkej Lipnici).

A keďže v Uhorsku zmietanom povstaniami bol nedostatok katolíckych kňazov, Habsburgovci v rámci protireformačného hnutia pozývali na svoje územia poľských kňazov. Takto sa v roku 1648 dostal do Orávky Jan Sčechovič z Ratulova, ktorý začal stavať na hornej Orave drevený kostol. Najprv bola postavená veža, ktorej dolná časť slúžila ako kaplnka, a následne bola vedľa postavená svätyňa. Samotná výstavba tejto pamiatky síce trvala „len“ 7 rokov, jej výzdoba do dnešnej podoby však trvala desaťročia. Dekanom celej Hornej  Oravy bol  Dp. Jan Sčechovič, mal titul vicearcidiakona spoločenstva oravských katolíkov. Keď bol farárom v Nedeci na Spiši,  približne od roku 1645 prichádzal do Čimhovej a odtiaľ chodil na katolícke misie po celom oravskom komitéte.

Maľby v kostole boli dokončené až v roku 1711. Po vstupe do tmavých priestorov tohto vzácneho kostolíka, kam slnečné lúče prenikajú cez neveľké okná, sa nám naskytá nádherný obraz biblie pre chudobných – biblie v obrazoch. Hádam ani len ten najmenší kúsok steny nezostal nevyužitý. A tak sa pri vstupe do kostola dostávame do sveta stredoeurópskych svätcov, nahliadneme do pekla, neba i očistca a taktiež nájdeme najdôležitejšie desatoro predstavené jazykom chudobných. Najväčšie obrazy znázorňujú výjavy zo života patróna kostola – sv. Jána Krstiteľa. Neprehliadneme však ani 49 svätcov, ktorí na nás hľadia z každého kúta svätyne.

Na víťaznom oblúku sú namaľované dva erby, na ľavo je erb cisárskeho rodu Habsburgovcov, ktorí si pod svoju ochrannú ruku zobrali dp. Sčechoviča a oravských katolíkov, na pravej strane sa nachádza erb ostrihomského arcibiskupa Juraja Lippaya, ktorý založil túto farnosť. Oltáre a kazateľnica boli vyrezávané v neskorobarokovom slohu začiatkom 18. stor.

V pravom bočnom oltári sa nachádza kópia Rubensovho Ukrižovania a na obraze v hornej časti Sedembolestná Panna Mária, patrónka Slovenska.

V kostole sa tiež nachádza organ z konca 17. storočia, najstarší v dnešnej poľskej podtatranskej oblasti. Tento organ naďalej funguje.

Kostol v Orávke je výnimočný vďaka pôstnym plátnam, ktoré nielenže sa tu nachádzajú, ale každý rok od čiernej do kvetnej nedele aj používajú. V Orávke nájdeme 4 krásne historické ľanové plátna pomaľované temperou.

Kamenná kaplnka bola pristavaná v roku 1728, hlavne kvôli nebezpečenstvu požiaru drevenej časti kostola a bezpečnejšieho prechovávania liturgického odevu a zariadenia.

V prezbitériu kostola boli pochovaní o.i. dp. Jan Sčechovič, oravský dekan (1650-1659), dp. Vojtech Borovič, prvý rabčický katolícky farár (1656-1696), dp. Stanislav Podsklanský, farár v Tvrdošíne (1679-1686) a v Trstenej (1690-1695), Adalbertus Goday, prvý katolícky farár v Nižnej od roku 1689, keď bol prevzatý evanjelický zbor a v Sedliackej Dubovej (1692-1693).

Kostol sa nachádza na cintoríne. Stále ten istý, na tom istom mieste, čo voľakedy, naďalej  slúži svojmu účelu. Pred kostolom sú pochovaní štyria farári Orávky: dp. Pavol Vitkay, čestný kanonik a hornooravský dekan, prísediaci súdnej stolice Oravskej župy, známy tým, že ako prvý popísal 510 rastlín z Oravy a Liptova a bol autorom najstaršieho súborného   spracovania flóry cievnatých rastlín Oravy „Flora arvensis“ z r. 1822; dp. Matúš Varzely, vicearchidiakon a školský inšpektor na Orave, dp. Martin Jablonský, kaplán o. i. v Rabči a v Zubrohlave; dp. Józef Kocańda, ktorý opravoval kostol v 50-tych rokoch 20. storočia. Pod ďalším náhrobným kameňom spočíva dp. Stanislav Kracik, ktorý sa narodil a vyrastal v Orávke.

Prvý náhrobný kameň (od parkoviska) bol postavený letcom, ktorí zahynuli počas druhejsvetovej vojny. Ich lietadlo bolo zasiahnuté nad Jablonkou a dopadlo v Orávke.

Pred kostolom z južnej strany sa nachádza jeden z morových stĺpov, ktorých je na území v dnešného Poľska pomerne málo. Kamenná socha bola vytesaná v Bielom Potoku v roku 1758. Panna Mária s dieťaťom a sv. Rozália mali ochraňovať pred nákazou, sv. Donát pred bleskami a sv. Florián pred požiarmi.

Zo severnej strany kostola môžeme vidieť zvonicu, ktorá stojí osobitne, oddelená od kostola. Postavená bola koncom 20. storočia, kvôli odľahčeniu konštrukcie veže, vstavanej do kostola v roku 1901. Vo veži viseli príliš ťažké zvony. Prvý zvon daroval Ferdinand IV. Habsburský už v roku 1651. O rok neskôr Ferdinand III daroval ešte dva zvony, avšak už menšie. Počas prvej svetovej vojny vojaci zobrali dva z nich, najmenší a najväčší, ten stredný ukryli obyvatelia Orávky a teraz ho môžeme obdivovať medzi zvonmi. Je zavesený najvyššie.

Pri zvonici sa nachádza rezba „Krst Ježiša v Jordáne“, ktorú vykonal v roku 2000 Štefan Siváň mladší z Babína na Slovensku. Preložil Marián Smondek

[:es] Historia y descripción de la iglesia de Orawka.

La Iglesia Parroquial de San Juan Bautista en Orawka es la primera iglesia católica parroquial en Orawa Alta. Estas tierras pertenecían al Reino de Hungría y sus propietarios fueron desde 1556 caballeros protestantes del Castillo de Orawa, ahora en Eslovaquia. No fue sino hasta alrededor de 1650, cuando fue iniciada la construcción de la iglesia y establecida una parroquia católica que abarcaba 12 aldeas. El organizador de este proyecto, con el apoyo del Imperio y el arzobispado de Esztergom, fue el sacerdote polaco Jan Szczechowicz.

El presbiterio de la sacristía y la nave, las partes más antiguas de la iglesia, fueron construidas con vigas de alerce, es decir, sin clavos, sobre una base de piedra alrededor de los años 1650 a 1656. La capilla enyesada de piedra fue terminada en 1728 y la torre aguda fue integrada en la nave en 1901. El techo de la nave, el presbiterio y la capilla fueron diseñados y construidos en 1935.

El altar y el púlpito provienen de la primera mitad del siglo XVIII, ejecutados en estilo barroco tardío. Este es el segundo juego en la iglesia, el original era mucho más pequeño y modesto, como lo demuestran las pinturas que se encuentran actualmente en los altares. En las dos plantas principales del altar se encuentran estas esculturas: la Piedad, a su izquierda San Adalberto, a su derecha San Estanislao, los patronos de los polacos, y junto a ellos a la izquierda San Esteban y a la derecha San Ladislao, los patronos de la monarquía húngara. En la planta de arriba, empezando desde la izquierda, Santa Barbara, la imagen de Virgen con Jesús y San Juan como niños, Santa Catalina de Alejandría.En el florón Nuestra Señora de la Victoria, que simboliza la victoria del catolicismo sobre el luteranismo.

El altar lateral izquierdo está dedicado a Nuestra Señora de la Inmaculada Concepción, sobre su imagen encontramos la Sagrada Familia y en el florón el Arcángel Miguel venciendo a Satanás.

En el altar lateral derecho hay una copia del famoso cuadro de Rubens „Cristo de la lanzada”, sobre ella la Virgen de los Dolores y en el florón el Cristo Resucitado. La estatua de madera está hecho de la / siglo XVI XV. Estilo gótico con estuco: pelo, corona y manto.

En el arco triunfal está el Grupo de Crucifixión barroco existente desde la construcción de esta Iglesia, así desde la izquierda encontramos a la Madre de Dios, a María Magdalena, al Cristo en la Cruz y a San Juan. En el lado izquierdo de la capa del arco triunfal está el escudo de los Habsburgo, sin el apoyo de los cuales la iglesia católica no hubiera estado en las tierras pertenecientes a los luteranos, y a la derecha el escudo del arzobispo de Esztergom György Lippay que delegó al sacerdote Szczechowicz para trabajar en Orawa Alta.

Las paredes de la iglesia están cubiertas con policromías hechas por artistas desconocidos en varias etapas, entre 1656 y mediados del siglo XVIII. Las pinturas más importantes son 14 pinturas que representan escenas de la vida de San Juan Bautista. El ciclo inicia con la „Anunciación a Zacarías” en el techo del presbiterio, seguido de la „Visitación de Isabel”. Después continúa en el techo de la nave el „Nacimiento de San Juan” y el „Joven San Juan en el desierto”. En la pared norte de la nave vemos a „San Juan entre multitudes”, siguiendo en el presbiterio al lado del altar la „Voz del que clama en el desierto” y la „Aparición de Jesús a los fariseos”, el „Bautismo de Jesús en el Jordán” y al lado izquierdo del altar mayor la „Amonestación a Herodes” y a la derecha „San Juan en prisión”.

Cronológicamente la siguiente es la „Fiesta de Herodes”, después la „Decapitación de San Juan” en la pared sur del presbiterio y en frente del arco triunfal „Herodías y Salomé con la cabeza de San Juan”. El ciclo se cierra con „Entierro de San Juan” por encima de la entrada lateral de la puerta de la iglesia.

La segunda serie de policromías incluye 49 retratos de santos y beatos: reyes y obispos en la parte inferior de las paredes del presbiterio, los monjes bajo el prospecto del órgano en la nave y las reinas y las monjas asociadas con el Reino de Hungría en el la parte más baja del techo. Fue ejecutada probablemente en el año 1711, la fecha aparece en la viga de cruz.

Otra serie de policromía mural es Decálogo, pintado en el prospecto del coro. El cumplimento o violación de los mandamientos son imágenes tomadas de la vida de los campesinos, burgueses, pequeña nobleza y corte en el siglo XVIII. La policromía es especialmente valiosa porque es la primera presentación del vestido tradicional de Orawa.

En un lateral del coro hay colocado un pequeño órgano positivo, que proviene de la segunda mitad del siglo XVII. Junto a él hay una representación del cielo – ángeles tocando instrumentos y varias palabras del Salmo 46. En la entrada del coro, en el muro sur se haya la idea del infierno y bajo el púlpito, en el que están los evangelistas y Jesús, se muestra el purgatorio.

En 1651 años, antes de la construcción de la iglesia, el emperador Fernando IV de Habsburgo regaló una campana a Orawka que colgaba en una torre independiente. Un año más tarde Fernando III regaló dos campanas nuevas, ya más pequeñas. En 1916 la más grande y las más pequeñas fueron requisadas para fines bélicos pero la campana media, la más antigua de todas ellas, producida en 1641 en Viena, fue salvada. Ahora se puede admirar en un campanario la piedra, situado independientemente en la parte norte de la iglesia.

La reparación general y preservación de la construcción del templo se llevó a cabo en los años 90 del siglo XX. Actualmente se efectúa poco a poco la restauración del mobiliario de la iglesia, de valor incalculable, según a las donaciones acumulados.

Texto: Lucyna Borczuch     Traducción: Bohuslava Holubová

[:it] Storia e descrizione della chiesa di Orawka.

Un caloroso benvenuto nella regione di Orawa. E ’ una terra storica ed etnografica, al confine tra Polonia e Slovacchia. La chiesa di Orawka è il monumento più antico conservatosi nella parte polacca di Orawa, è dedicata a S. Giovanni Battista ed è la prima chiesa parrocchiale cattolica di questa zona. La terra dell’Alta Orawa apparteneva in passato al Regno di Ungheria e i loro proprietari erano i signori protestanti del Castello di Orawa, Slovacchia.

Il presbiterio, la navata e la sacrestia – le parti più antiche della chiesa – sono state costruite in larice, senza chiodi, su una base di pietra negli anni dal 1651 al 1656 circa. Nel 1728 è stata aggiunta la cappella intonacata in pietra, invece la torre a forma di ago è stata costruita per la navata nel 1901. Il tetto della navata, del presbiterio e della cappella è stato progettato e costruito nel 1935.

Le pareti della chiesa sono ricoperte di policromie realizzate da artisti sconosciuti, in diverse fasi, dal 1656 al 1711 circa. I dipinti più importanti sono 14 e raffigurano scene della vita di S. Giovanni Battista. Il ciclo si apre con „L’Annunciazione a Zaccaria” sulla trave del soffitto del presbiterio, seguita dalla „Visitazione a Santa Elisabetta „. Un altro dipinto, più lontano sulla trave della navata, è „La nascita di San Giovanni” e „Il giovane San Giovanni nel deserto”. Sulla parete nord della navata si vede l’immagine del „San Giovanni predicante alle folle „; nel presbiterio verso l’altare si possono ammirare: „La voce di uno che grida nel deserto” „La presentazione di Gesù ai farisei e discepoli” , „Il Battesimo di Gesù nel Giordano” e sul lato sinistro dell’altare maggiore: „Ammonizione di Erode”; a destra sulla parete sud: „San Giovanni nel carcere”, „Decollazione di San Giovanni”, „Banchetto di Erode” e davanti all’arco „Erodiade e Salomè con la testa di San Giovanni”. Il ciclo si chiude con: „I funerali di San Giovanni ” sopra la porta dell’ ingresso laterale della chiesa.

Il secondo ciclo di policromie comprende 49 rappresentazioni di santi e beati della storia cristiana del Regno d’Ungheria, del quale Orawa ha fatto parte fino alla fine della prima guerra mondiale. Furono eseguite secondo le incisioni su rame di Gabriel Hevenesi del 1692, ed erano intitolate „Ungaricae Sanctitatis Indici”. Raffigurano re, vescovi, martiri e monaci e le donne sante legate alla famiglia reale Arpadi.

Un’altra serie di policromie è „Decalogo”, dipinto sulla parete della cantoria, e illustra esempi di comportamento oppure la mancata osservanza dei comandamenti. Sono immagini prese dalla vita dei contadini, della borghesia, della piccola nobiltà e della corte nel XVIII secolo. La policromia è particolarmente preziosa perché è la prima rappresentazione dei costumi tradizionali della regione Orawa.

Sul lato destro, sul davanzale musicale – idea di paradiso – angeli musicanti coi vecchi strumenti. All’ingresso della cantoria, sulla parete sud – rappresentazione dell’inferno, e sotto il pulpito, 4 evangelisti e Gesù, come rappresentazione del Purgatorio.

Gli altari e il pulpito risalgono alla del XVII secolo e sono stati eseguiti in stile tardo barocco. Questo è il secondo set in questa chiesa, l’originale era molto più piccolo, come testimoniano le pitture murali che sono attualmente dietro gli altari.

I due piani dell’altare maggiore contengono al centro „La Pietà”, probabilmente risalente alla fine del XVII secolo, a sinistra San Adalberto, a destra San Stanislao, i patroni dei polacchi, e accanto a loro, a sinistra, Santo Stefano, a destra San Ladislao, patroni del Regno d’Ungheria.

Nel piano superiore, a sinistra Santa Barbara, e un’ immagine: La Madonna con Gesù e San Giovanni come bambini, Santa Caterina d’Alessandria. Nel coronamento c’è La Madonna della Vittoria, che simboleggia la vittoria del cattolicesimo sul luteranesimo, la religione che professavano i signori dell’Orawa.

L’altare laterale sinistro è dedicato alla Madonna dell’Immacolata Concezione, sopra la sua immagine la Sacra Famiglia, e infine L’Arcangelo Michele che sconfigge Satana. Sull’altare laterale, a destra, si trova una copia del celebre dipinto di Rubens „Il colpo di lancia” che è oscurato oggi dalla figura più antica della chiesa. Si tratta di una scultura gotica del Cristo Pensante, tra la fine del XV secolo e l’inizio del XVI sec. La corona di spine, i capelli e il mantello sono naturali, secondo il metodo gotico, per sottolineare la sofferenza di Cristo.

Nel piano superiore c’è La Madonna dei Sette Dolori, circondata da angeli con gli attributi della Passione, alla fine c’è il Cristo Risorto. Sulla trave centrale troviamo, esistente fin dall’inizio in questa chiesa, Il Gruppo della Crocifissione – dal lato sinistro la Madre di Dio, Maria Maddalena in ginocchio, Cristo sulla Croce e San Giovanni.

Sulla trave centrale di arcobaleno 4 versi di un testo medievale o della preghiera quaresimale, attribuiti al primo parocco – Jan Szczechowicz, quindi risalenti al 1659. Sul lato sinistro della trave-arcobaleno lo stemma dell’Impero Asburgico, senza il sostegno del quale non sarebbe stato possibile costruire la chiesa cattolica nella terra appartenente ai luterani. Sul lato destro c’è lo stemma dell’ arcivescovo di Esztergom George Lippay de Sombor, che affidò al sacerdote Szczechowicz la creazione e la costruzione della prima chiesa parrocchiale in Alta Orawa. L’arredo della chiesa è completato da un antichissimo ma ben funzionante organo. E’ tra i più antichi in Polonia.

Secondo la tradizione trasmessa in Orawka, fu regalato dagli Asburgo nel 1670 circa. Non si sa quando, dove e da chi sia stato fabbricato. Si tratta di un piccolo strumento di 9 voci, contenente un timpano (tamburo).

Nel campanile di pietra, situato sul lato nord della chiesa, si trova la campana fissata in alto del 1641 con l’ iscrizione sul mantello „Mi ha donato all’universalità dei cattolici di Orawa Ferdinando IV, re d’Ungheria e della Repubblica Ceca nel corso dell’anno 1651”. In basso, sul lato sinistro c’è una campana fondata nel 1924, sul lato destro una campana fondata dalle famiglie di immigrati della parrocchia Orawka dopo la seconda guerra mondiale.

Nella piazza adiacente alla chiesa troviamo la Colonna della Peste – una delle poche in Polonia. La scultura è stata eseguita nel 1758. Essa mostra la Vergine Maria circondata dai sostenitori: contro l’epidemia di peste (Santa Rosalia), contro il fuoco (San Floriano) e contro i fulmini (San Donato).

La manutenzione generale della costruzione del tempio è stata effettuata negli anni ’90 del XX sec. e all’inizio del XXI. Attualmente, a poco a poco, con le offerte raccolte, sono stati rinnovati gli inestimabili arredi della chiesa. Ringraziamo per il sostegno a questo nobile scopo: sono i „mattoncini” che vengono acquistati da Voi!

Tłum. Danuta Harkabuzik, Anna Maria Larcher

[:fr]L’Eglise de saint Jean- Baptiste à Orawka

La région de l’Orawa c’est une région historique et ethnographique qui se situe à la frontière polono-slovaque. Du côté polonais de l’Orawa, ce temple est la première église paroissiale catholique et le plus ancien monument préservé de nos jours.

Le presbytère et la nef, les plus anciens éléments de l’église, ont été construits en bois de mélèze,  à poutres superposées, sur les fondations en pierre, dans les années 1651-1656. Le premier curé et celui qui a dirigé la construction était Jan Szczechowic. De prochains curés ont construit en 1728 la chapelle en pierre, crépie. Le clocher à flèche a été joint à la nef en 1904. Le toit actuel de la nef, du presbytère et de la chapelle a été dessiné et réalisé en 1935.

Les murs de l’église sont couverts de polychromie réalisée en quelques étapes dans les années 1680 – 1711 selon la technique picturale de détrempe sur bois par des artistes inconnus. Le cycle des  14  peintures est le plus important. Il raconte la vie de saint Jean-Baptiste. Le cycle commence par la peinture sur le plafond ” L’annonciation à Zacharie”, ensuite, en direction du choeur  il est possible d’observer „La visitation de Sainte Elisabeth”.  Les peintures suivantes sur le plafond dans la nef sont:  ” La naissance de sant Jean” et ” Petit sant Jean dans le désert”. Sur le mur du nord, de la nef à l’autel, les peintures illustrent les activités de saint Jean-Baptiste:  „La prédication de saint Jean-Baptiste”, „Voix de celui qui crie dans le désert”, „La présentation de Jésus aux pharisiens et disciples”, „Le baptême du Christ dans le Jourdain”, à gauche du maître-autel il y a „La dénonciation de Jean d’Hérode Antipas”. Sur le mur du sud les peintures représentent le dernier jour de la vie de saint Jean-Baptiste: „Saint Jean-Baptiste dans la prison”, „Le martyre de saint Jean-Baptiste”, „Le Festin d’Hérode” et devant la traverse „La présentation de la tête de saint Jean-Baptiste à Hérodiade et Salomé”. Le cycle est terminé par „L’enterrement de saint Jean-Baptiste” au dessus de l’entrée latérale à l’église.

Le deuxième cycle comprend les 50 représentations des saints et béatifiés liés à l’histoire du Royaume Hongrois où la région de l’Orawa appartenait jusqu’à la fin de la Grande Guerre. Elles ont été faites selon  les gravures sur cuivre de Gabriel Hevenes intitulées „Ungaricae Sanctitatis Indicia” éditées en 1692. Elles illustrent: rois, évêques, martyres, moines et femmes saintes de la famille royale Arpad.

Le cycle suivant peint sur le balcon du choeur représente les dix commandements et les situations quand ils sont observés ou non. Ce sont des images de vie de paysans,  bourgeois, petite noblesse et seigneurs au XVIII e siècle. La polychromie est précieuse car elle constitue la première illustration des habits traditionnels de l’Orawa. Sur les six tableaux le diable est symbole du péché.

Sur la droite, à la balustrade musicale, le visiteur observe la représentation du ciel et des anges jouant d’anciens instruments. Le visiteur, une fois sur le choeur, il trouve  la peinture de l’enfer sur le mur du sud et, au – dessous du pupitre, les limbes.

Les autels et le pupitre remontent au tournant du XVII e et XVIII e siècle. Ils ont été fait en style baroque tardif. Les autels constituent le deuxième ensemble à l’église. Les premiers étaient beaucoup plus petits ce que prouvent les polychromies qui se trouvent actuellement derrière les autels présents. Au maître-autel à deux étages, au centre, il y a la pieta remontant au XVI e siècle (en juin,  elle est cachée par le tableau de saint Jean-Baptiste) entourée par des patrons de la Pologne et Hongrie.

L’autel latéral gauche est consacré à l’Immaculée Conception de la Vierge Marie. Au retable, le visiteur trouvera le tableau datant du moment de la construction de l’autel. A côté du tableau il y a les statues des saints Pierre et Paul. Plus haut, au médaillon, l’image de la Sainte Famille. Au couronnement du retable il y a une sculpture atypique représentant l’Archange Michel, vainqueur de Satan.

A l’autel latéral droit le visiteur verra la copie du fameux tableau de Rubens „Le Coup de Lance” devant lequel la plus ancienne statue à l’église a trouvé sa place. C’est une sculpture gothique représentant „Le Christ affligé” de la fin du XV e et du début du XVI e siècle. La couronne d’épine, les cheveux et le manteau est une décoration qui doit souligner sa réalité. Les autres statues sont saints Philippe et Jacques le Mineur. Plus haut, la Vierge Marie à sept douleurs et autour d’elle des anges avec des attributs de la Passion du Christ. Au couronnement, la résurrection de Jésus.

Sur la traverse, le groupe du Calvaire qui remonte aux débuts de l’église. En procédant de la gauche: Vierge Marie, Marie Madeleine, Jésus crucifié et saint Jean.

A gauche de la traverse, les armoiries de Habsbourg sont visibles. Sans leur soutient, l’église catholique sur la terre habitée par des luthériens, n’aurait pas pu être construite.  A droite, le blason de l’archevêque d’Esztergom (la Hongrie), Jerzy Lippay de Sombor qui a désigné le curé Szczechowic comme créateur de la paroisse et constructeur de la nouvelle église dans la région de la Haute Orawa.

L’orgue baroque toujours actif appartient à l’église. Il est l’un des plus anciens en Pologne offert à l’église par la maison de Habsbourg en 1670.

Du côté nord de l’église, le visiteur trouvera le clocher en pierre dans lequel il y a la cloche donnée par la famille Habsbourg en 1641. Elle est la plus haute des trois cloches, les deux autres provenant du XX e siècle.

Sur la place autour de l’église, il y a une des rares en Pologne colonnes de la peste.  Elle a été réalisée en 1758 en atelier slovaque de Biały Potok (Torrent Blanc). Elle représente la Vierge Marie entourée des patrons qui protègent de catastrophes différentes: en cas d’épidémie (sainte Rosalie), en cas d’incendie (saint Florent), en cas de foudre (saint Donat).

La rénovation générale du temple a eu lieu dans les années 90 du XX e et au début du XXI e siècle. Actuellement, tout l’équipement de l’église est donné à la restauration en fonction des finances provenant des offrandes.  Toutes les offrandes et contributions constituent un apport à ce but généreux. Bienvenue à visiter. 

Elle a traduit: Helena Gąsienica-Roj, www.guide-helena.com